PCDLمخفف پلی کاپرولاکتون دیول است. این نوعی پلی استر پلی استر است که در شیمی پلی یورتان به عنوان ماده خام بخش نرم استفاده می شود. از طریق پلیمریزاسیون باز حلقه ای اپسیلون کاپرولاکتون با استفاده از آغازگر دیول تولید می شود. ساختار مولکولی شامل واحدهای کاپرولاکتون تکرار شونده با گروه های هیدروکسیل در دو انتها است که به آن اجازه می دهد تا با ایزوسیانات ها واکنش داده و مواد پلی یورتان را تشکیل دهد.
در تولید پلی یورتان، PCDL نقش مهمی در تعیین انعطاف پذیری، استحکام و دوام محصول نهایی دارد. معمولاً در الاستومرهای پلی اورتان ریخته گری، پلی اورتان ترموپلاستیک، پوشش ها، چسب ها و درزگیرها استفاده می شود. به ویژه در کاربردهایی که تعادل بین استحکام مکانیکی و انعطاف پذیری مورد نیاز است، ارزشمند است.
یکی از ویژگی های کلیدی PCDL مقاومت عالی آن در برابر هیدرولیز است. در مقایسه با پلیالهای پلیاستر معمولی، سیستمهای پلییورتان مبتنی بر PCDL هنگام قرار گرفتن در معرض رطوبت و آب در مدت طولانی، پایداری قابلتوجهی بهتری از خود نشان میدهند. این باعث می شود آن را برای محیط هایی که رطوبت یا تماس آب اجتناب ناپذیر است، مانند اجزای دریایی، قطعات صنعتی در فضای باز و برخی تجهیزات پردازش شیمیایی مناسب باشد.
ویژگی مهم دیگر انعطاف پذیری خوب آن در دمای پایین است. پلی یورتان های ساخته شده با PCDL می توانند در دماهای پایین تر قابلیت ارتجاعی را بدون شکننده شدن حفظ کنند. این در کاربردهایی مانند غلطک ها، چرخ ها، مهر و موم ها و اجزای میرایی ارتعاش که در آب و هوای متغیر یا محیط های سرد عمل می کنند مفید است.
PCDL همچنین به استحکام مکانیکی خوبی کمک می کند که در فرمولاسیون پلی یورتان گنجانده شود. تعادلی بین سختی و کشش ایجاد می کند و به سازندگان اجازه می دهد موادی را طراحی کنند که هم بادوام و هم انعطاف پذیر باشند. این ترکیب در کاربردهای مهندسی که در آن تنش، ضربه یا تغییر شکل مکرر رخ می دهد، مهم است.
علاوه بر مزایای مکانیکی، PCDL در مقایسه با بسیاری از پلیالهای پلی استر استاندارد، پایداری شیمیایی نسبتاً خوبی دارد. در مقاومت در برابر آب، اسیدهای رقیق و پیری کلی محیطی عملکرد بهتری دارد. با این حال، بسته به فرمول هنوز یک جزء پلی اورتان آروماتیک یا آلیفاتیک است، بنابراین مقاومت شیمیایی آن به طراحی کلی سیستم بستگی دارد.
PCDL در وزن های مولکولی مختلف مانند 1000، 2000 و 3000 موجود است. وزن مولکولی بر خواص نهایی پلی یورتان تأثیر می گذارد. PCDL با وزن مولکولی کمتر به طور کلی منجر به مواد سخت تر و قوی تر می شود، در حالی که گریدهای با وزن مولکولی بالاتر الاستومرهای نرم و انعطاف پذیرتری تولید می کنند. این به فرمول سازان اجازه می دهد تا با انتخاب درجه مناسب، عملکرد را تنظیم کنند.
علیرغم مزایای آن، PCDL گرانتر از پلیولهای پلی اتر معمولی مانند PTMEG یا پلی پروپیلن گلیکول است. به همین دلیل، عمدتا در کاربردهای با کارایی بالا به جای محصولات فوم کم هزینه استفاده می شود. صنایعی که به عمر طولانی، مقاومت در برابر سایش بالا و عملکرد پایدار در شرایط سخت نیاز دارند، کاربران اصلی سیستم های پلی اورتان مبتنی بر PCDL هستند.
کاربردهای معمولی عبارتند از غلتک های صنعتی، چرخ های نقاله، اجزای تجهیزات معدن، مهر و موم های با کارایی بالا، قطعات خودرو، و پوشش های تخصصی. همچنین در پلی اورتان ترموپلاستیک که در آن مقاومت هیدرولیز بهبود یافته و خواص مکانیکی مورد نیاز است استفاده می شود.