40. ساختار ایزوسیانات چگونه بر واکنش پذیری گروه NCO تأثیر می گذارد؟
الکترونگاتیو بودن گروه R: اگر گروه R یک گروه -جذب الکترون باشد، چگالی ابر الکترونی اتم C در گروه-NCO حتی کمتر است و در برابر حمله معرف‌های هسته‌دوست آسیب‌پذیرتر است، یعنی انجام واکنش‌های هسته دوست آسان‌تر و سایر ترکیبات R با الکل، amI است. گروه تامین کننده الکترون-و از طریق ابر الکترونی منتقل می‌شود، چگالی ابر الکترونی اتم C در گروه-NCO افزایش می‌یابد و کمتر در معرض حمله هسته‌دوست‌ها قرار می‌گیرد و توانایی آن در واکنش با هیدروژن فعال-ترکیبات حاوی کاهش می‌یابد.
اثر القایی: از آنجایی که دی ایزوسیانات آروماتیک دارای دو گروه NCO است، هنگامی که اولین گروه NCO در واکنش شرکت می کند، به دلیل اثر مزدوج حلقه آروماتیک، گروه NCO که در واکنش شرکت نمی کند، به عنوان یک گروه جذب کننده الکترون عمل می کند که در ابتدا واکنش پذیری NCO را افزایش می دهد. این اثر، اثر القا کننده است.
اثر بازدارندگی استریک: در مولکول‌های دی ایزوسیانات آروماتیک، اگر دو گروه NCO به طور همزمان روی یک حلقه معطر قرار داشته باشند، تأثیر یک گروه NCO بر واکنش‌پذیری گروه NCO دیگر اغلب مهم‌تر است. با این حال، وقتی دو گروه NCO روی حلقه‌های معطر متفاوت در یک مولکول هستند، توسط یک مولکول هیدروکاره از هم جدا می‌شوند. بین آنها بزرگ نیست و با افزایش طول هیدروکربن زنجیره یا افزایش تعداد حلقه های معطر کاهش می یابد.
41. فعالیت واکنشی ترکیبات هیدروژن فعال و NCO
Aliphatic NH2>Aromatic NH2>Primary OH>water> secondary OH> phenol OH> carboxyl> substituted urea>amide>کاربامات. (اگر چگالی ابر الکترونی در مرکز هسته دوست بیشتر باشد، هرچه الکترونگاتیو آن قوی تر باشد، واکنش پذیری آن با ایزوسیانات بیشتر است و سرعت واکنش سریعتر است؛ برعکس، فعالیت کمتر می شود.)
42. تأثیر ترکیبات هیدروکسیل بر واکنش پذیری آنها با ایزوسیانات ها
واکنش‌پذیری یک ترکیب هیدروژن فعال (ROH یا RNH2) به ماهیت R مربوط می‌شود. وقتی R یک گروه جاذب الکترون باشد (الکتروننگاتیو کم)، انتقال اتم‌های هیدروژن دشوار است و واکنش بین ترکیب هیدروژن فعال و NCO دشوارتر است. اگر R یک گروه جایگزینی{3}}الکترونی باشد، واکنش‌پذیری ترکیب هیدروژن فعال و NCO را می‌توان بهبود بخشید.
43. واکنش ایزوسیانات با آب چه فایده ای دارد؟
این یکی از واکنش های اساسی برای تهیه فوم های پلی یورتان است. واکنش بین آنها ابتدا کاربامات ناپایدار تولید می کند و سپس به CO2 و آمین تجزیه می شود. اگر ایزوسیانات بیش از حد باشد، آمین حاصل با ایزوسیانات واکنش داده و اوره تشکیل می دهد.
44. هنگام تهیه الاستومرهای پلی یورتان، محتوای آب پلی ال های پلیمری باید به شدت کنترل شود.
برای الاستومرها، پوشش‌ها و الیاف، نیازی به حباب‌های هوا نیست، بنابراین میزان آب در مواد اولیه باید به شدت کنترل شود، معمولاً کمتر از 0.05%.
45. تفاوت در اثر کاتالیزوری کاتالیزورهای آمین و قلع بر واکنش ایزوسیانات
کاتالیزورهای آمین سوم کارایی کاتالیزوری بالایی برای واکنش ایزوسیانات و آب دارند، در حالی که کاتالیزورهای قلع کارایی کاتالیزوری بالایی برای واکنش گروه ایزوسیانات و هیدروکسیل دارند.