عملکرد با الاستومرهای اورتان مربوطه
پلیول های پلی اتر و پلی استر همچنین با توجه به پلی اورتان ها ، مانند پایداری هیدرولیتیک ، مقاومت شیمیایی و موارد دیگر ، ویژگی های مختلفی از عملکرد را نشان می دهند.
ثبات هیدرولیتی
پلی اورتان های پلی اتر مقاومت بسیار خوبی در برابر هیدرولیز ، حتی در دماهای بالاتر دارند. این پلی اورتان ها ماده ای ارجح برای برنامه های کاربردی هستند که شامل غوطه وری در آب یا برنامه هایی هستند که نیاز به حفظ خاصیت خوبی در محیط های گرم و مرطوب دارند.
در حالی که پلی استرها مقاومت در برابر کششی و اشکال اولیه بالاتری را ارائه می دهند ، در معرض شکاف هیدرولیتیک قرار دارند. علاوه بر این ، وجود کاتالیزورهای استری سازی باقیمانده می تواند هیدرولیز را تسریع کند.
پلیول های پلیکاپرولاکتون و پلیول های پلی کربنات از نظر هیدرولیتیک نسبت به پلی استرهای استاندارد و فتالات پایدار هستند ، به دلیل سطح اسید پایین تر و تمایل کم برای تولید قسمتهای اسیدی در طول هیدرولیز.
مقاومت شیمیایی
پلی اورتان های مبتنی بر پلی استر ، به ویژه پلی اورتان های پلیول نیمه کریستالی ، در برابر انواع خاصی از مواد شیمیایی مقاوم تر هستند. پلی اورتان های مبتنی بر پلی استر به محصولات شما کمک می کنند تا در برابر قرار گرفتن در معرض روغن ها ، سوخت ها و حلال های هیدروکربن مقاومت کنند.
اگر مقاومت در برابر رطوبت و اسیدها و پایه های خفیف بسیار مهم باشد ، پلی اورتان های پلی اتر انتخاب بسیار مناسبی برای کاربرد شما هستند.
دمای پایین و عملکرد حرارتی
پلی ترها دمای انتقال شیشه پایین تر (TG) دارند و بهتر از انعطاف پذیری و مقاومت در برابر ضربه در دمای پایین برخوردار هستند. در همین حال ، پلی استرها پایداری حرارتی اکسیدانی بهتر و احتباس خاصیت در دمای بالا را نشان می دهند.
وابسته به
پلی اورتان های مبتنی بر پلی اتر به طور کلی در مقایسه با همتایان پلی استر خود ، ریباند بالاتر (انعطاف پذیری) بالاتری دارند.
خصوصیات پویا و مکانیکی
در برنامه های کاربردی که نیاز به محصولاتی با استحکام کششی بالاتر و مقاومت در برابر برش و پارگی دارند ، پلی استرها پلیول های ارجح هستند. پلی ترها هیسترزیس پایین تر یا ایجاد گرما را منتقل می کنند ، و این باعث می شود آنها به یک ماده ترجیحی برای کاربردهای پویا مانند چرخ ها ، کاسترها و غلطک ها تبدیل شوند.
مقاومت در برابر سایش
سایش سایش اغلب نتیجه ترکیبی از سایش کشویی و ضربه است. آزمایشات سایش بیشماری برای پیش بینی دقیق عملکرد خدمات یک ماده وجود دارد ، زیرا بسیاری از عوامل مختلف می توانند بر عملکرد سایش الاستومرهای اورتان تأثیر بگذارند. انتخاب تست سایش مناسب ، که از نزدیک با برنامه استفاده نهایی مطابقت دارد ، بنابراین می تواند کاملاً چالش برانگیز باشد.
پلی اورتان های مبتنی بر پلی اتر ، به دلیل مقاومت بالاتر ، عملکرد بهتری را در برنامه هایی ارائه می دهند که ساییدگی در آن شکل غالب سایش است. این عملکرد پویا به ویژه در مورد الاستومرهای مبتنی بر PTMEG صادق است.
به معنای کلی ، مقاومت بیشتر کششی و اشک از مواد پلی اورتان مبتنی بر پلی استر ، مزیتی را در برنامه هایی ارائه می دهد که کشویی شکل غالب سایش است.
محیطی که انتظار می رود مواد در آن انجام شود نیز باید در نظر گرفته شود. به عنوان مثال ، پتانسیل هیدرولیز بر روی سطح پلی اورتان های مبتنی بر استر ، بر مقاومت سایش طولانی مدت آنها تأثیر منفی خواهد گذاشت.
ویژگی های پردازش
پلیول های PTMEG DIOL های اولیه دیفیلد عملکردی هستند که دارای چندین ویژگی اصلی برای پردازش هستند. پلیول های PTMEG میزان اسیدیته بسیار کمی دارند. نقاط ذوب آنها در دمای زیر اتاق برای نمرات وزن مولکولی کم اندازه گیری می شود ، مانند PTMEG 650. درجه وزن مولکولی بالاتر کمی بالاتر از دمای اتاق ذوب می شود و ویسکوزیته کمتری را نشان می دهد زیرا توزیع وزن مولکولی آنها باریک تر است. علاوه بر این ، پلیول های PTMEG قوام در تولید پلی اورتان ها را ترویج می کنند.
پلیول های PPG دقیق نیستند و حاوی سطح عملکردی تک هستند. آنها همچنین دارای قسمتهای هیدروکسیل ثانویه هستند که از نظر واکنش پذیری پایین تر هستند. بر این اساس ، توزیع وزن مولکولی و ویسکوزیته آنها از پلی اورتان های مبتنی بر PTMEG بالاتر است و وزن مولکولی به دست آمده به طور کلی پایین تر است.
سرانجام ، پلیول های پلی استر می توانند دارای نقاط ذوب بالا و درجات بالاتر اسیدیته باشند که این امر بر واکنش پذیری کاتالیزور تأثیر می گذارد. این پلیول ها توزیع وزن مولکولی گسترده و ویسکوزیته دارند.