مواد اولیه اصلی برای پلی‌ال‌های پلی‌اتر

استفاده از سه نوع مواد خام، اکسیدهای آلی و ترکیبات حلقوی مانند فوران. عامل آغازگر؛ کاتالیزور
اکسیدهای آلی و ترکیبات حلقوی مانند فوران - پروپان اپوکسی، اکسید اتیلن، اپی کلروهیدرین، تتراهیدروفوران و غیره.
عوامل آغازگر - ترکیبات کم مولکولی حاوی گروه های هیدروکسیل و ترکیبات مولکولی کم حاوی گروه های آمینه یا گروه های هیدروکسیل یا آمینو. معمولاً مورد استفاده شامل پروپیلن گلیکول، گلیسرول، تری متیلولپروپان، اتیلن دی آمین پنتا اریتریتول، زایلیتول، تری اتیلن دیامین، سوربیتول، ساکارز، بیسفنول A، بیسفنول S، تری ({1}}هیدروکسی اتیل) ایزوسیانات، تولوئن دی آمین و غیره می باشد. هنگام استفاده از پلی‌ال‌ها یا پلی‌آمین‌های معطر یا هتروسیکلیک به عنوان آغازگر، ساختار فوق به ساختار پلی‌ال پلی‌اتر وارد می‌شود که می‌تواند باعث شود مواد پلی‌اورتان تولید شده دارای ثبات ابعادی، مقاومت حرارتی و مقاومت در برابر شعله باشد. آغازگرهای رایج مورد استفاده از این نوع عبارتند از بیسفنول A، بیسفنول S، تری ({2}}هیدروکسی اتیل) ایزوسیانات، تولوئن دی آمین و غیره. سازگاری با تنوع و الزامات عملکرد محصولات پلی اورتان.
کاتالیزورها - انواع کمپلکس آنیونی، کاتیونی و فلزی. هیدروکسیدهای فلزات قلیایی کاتالیزورهای آنیونی و اسید لوئیس کاتالیزورهای کاتیونی معمولاً در صنعت پلی اورتان استفاده می شوند. اولی برای تهیه پلی‌ال‌های پلی‌اتر معمولی با وزن مولکولی کم استفاده می‌شود، در حالی که دومی برای تهیه پلی‌ال‌های پلی‌اتر با وزن مولکولی بالا و پلی‌ال‌های پلی‌اتر مخصوص کوپلیمریزاسیون حلقه تتراهیدروفوران استفاده می‌شود. کاتالیزورهای کمپلکس فلزی برای سنتز پلی‌ال‌های پلی‌اتر با وزن مولکولی بسیار بالا استفاده می‌شوند، در حالی که سنتز پلی‌ال‌های پلی‌اتر برای پلی‌اورتان تنها چند کاربرد دارد. رایج ترین آنها هیدروکسید پتاسیم است.