پلیالهای پلیاستر عموماً بهعنوان ترکیبات پایانهدار هیدروکسیل تعریف میشوند که زنجیرههای مولکولی آنها حاوی گروههای استر تکرار شونده هستند، با تعداد-وزنهای مولکولی متوسط معمولاً بین 1000 تا 5000 گرم در مول. بسته به اینکه ساختار شامل حلقه های معطر باشد، آنها را می توان به انواع معطر یا آلیفاتیک طبقه بندی کرد. تولید صنعتی پلیالهای پلیاستر معمولاً دو مسیر اصلی را دنبال میکند: یکی فرآیند سنتی استریسازی-چگالش چندگانه، که در آن اسیدهای پلیبازیک (یا انیدریدها/استرها) با پلیالها واکنش میدهند. دیگری پلیمریزاسیون حلقه-باز کردن مونومرهای لاکتون با پلی ال ها است. تغییرات در مواد خام و شرایط سنتز منجر به طیف وسیعی از ویژگیهای عملکردی میشود و خواصی مانند مقدار هیدروکسیل، مقدار اسید، میزان رطوبت، ویسکوزیته، وزن مولکولی، چگالی و شاخص رنگ معیارهای کلیدی برای ارزیابی کیفیت و مناسب هستند.
در صنعت پلی اورتان،پلی ال های پلی استرنقش ساختاری حیاتی دارند. با توجه به قطبیت بالای گروه های استر و آمید در پلی یورتان های{1} بر پایه پلی استر، مواد به دست آمده نیروهای چسبندگی قوی، چسبندگی عالی، استحکام مکانیکی بالا و مقاومت سایشی قابل توجهی از خود نشان می دهند. در سطح جهانی، Stepan، Huafon Group و COIM تامین کنندگان پیشرو در این زمینه هستند که با هم حدود 30 درصد از کل سهم بازار را به خود اختصاص می دهند. چین با حدود 45 درصد سهم بزرگترین بازار است و پس از آن اروپا با 20 درصد و آمریکای شمالی با 13 درصد قرار دارند. در میان انواع محصولات، پلیالهای پلی استر آلیفاتیک با سهمی حدود 62 درصد، بزرگترین بخش را تشکیل میدهند، در حالی که الاستومرها مهمترین کاربرد پایین دستی را تشکیل میدهند که تقریباً 36 درصد از کل مصرف را تشکیل میدهند.

از نظر ساختاری، پلیالهای پلی استر آلیفاتیک معمولاً از دیاسیدهای آلیفاتیک مانند اسید سوکسینیک، اسید گلوتاریک، اسید آدیپیک، اسید پیملیک، اسید سوبریک و اسید سباسیک ساخته میشوند. گریدهای رایج تجاری عمدتاً بر پایه اسید آدیپیک تغلیظ شده با دیول ها یا تریول ها هستند. این محصولات معمولاً به صورت جامدات مومی سفید یا مایعات چسبناک بی رنگ تا زرد کم رنگ ظاهر می شوند. پلی استرهای جامد معمولاً محدوده ذوب بین 25 تا 50 درجه دارند و پس از ذوب شدن، مایعاتی با ویسکوزیته{4} بالا تشکیل می دهند. در مقابل، پلیالهای پلیاستر آروماتیک حاوی ساختارهای حلقهای بنزن سفت و سخت در ستون فقرات خود هستند و معمولاً از انیدرید فتالیک، اسید ایزوفتالیک، اسید ترفتالیک یا انیدرید تریملیتیک سنتز میشوند. سفتی ذاتی و انرژی منسجم بالاتر واحدهای آروماتیک، آب گریزی بهتر و مقاومت هیدرولیز را به طور قابل توجهی در مقایسه با سیستم های آلیفاتیک خالص بهبود می بخشد.
تولید صنعتی پلیالهای پلی استر اغلب در راکتورهای دستهای انجام میشود و در مرحله استریسازی و به دنبال آن پلی تراکم پیش میرود. برای اطمینان از پلیمرهای پایانهدار هیدروکسیل، فرمولبندیها معمولاً از 10 تا 50 درصد پلیال اضافی استفاده میکنند. در طی استریسازی، واکنش پلیاسیدها یا انیدریدها با پلیالها، دی استرها و تری استرهای الیگومری تولید میکنند در حالی که به طور مداوم آب آزاد میشوند. حذف این آب از طریق حرارت دادن تدریجی برای هدایت واکنش به جلو ضروری است، اما حذف بیش از حد سریع آب می تواند باعث ایجاد کف و از بین رفتن دیول های فرار شود که کنترل دما را بسیار مهم می کند. هنگامی که مقدار آب حذف شده به مقدار تئوری نزدیک می شود و مقدار اسید به زیر 10 mgKOH/g می رسد، اساساً استری شدن کامل می شود.
مرحله پلی تراکم زیر شامل رشد زنجیره ای از طریق واکنش های تبادل استر در دمای بالا و فشار کاهش یافته است. این مرحله را می توان به چند تراکم پیش-و چند تراکم نهایی تقسیم کرد. در طول چند متراکم شدن، خلاء به تدریج کاهش می یابد تا یک محیط واکنش کنترل شده حفظ شود، که باعث کاهش بیشتر مقدار اسید و حذف پلیول اضافی می شود. در مرحله نهایی، واکنشهای تبادل استر غالب میشود و به الیگومرهای پایانیافته هیدروکسیل اجازه میدهد تا به سرعت در وزن مولکولی افزایش پیدا کنند تا زمانی که ویسکوزیته و پارامترهای عملکرد مورد نظر به دست آید.
از طریق این واکنشهای به دقت کنترلشده، پلیالهای پلیاستر به بلوکهای ساختمانی بسیاری از مواد پلیاورتان تبدیل میشوند، که از کاربردهای کلیدی در الاستومرها، چسبها، چرم مصنوعی، پوششها، محصولات مقاوم در برابر سایش{1} کارایی بالا و اجزای ساختاری پشتیبانی میکنند. توسعه آنها همچنان به پیشرفت فناوری های پلی اورتان در بازارهای جهانی ادامه می دهد.
